Боль.

Кажуць, усялякі боль адыходзіць хутка,
Толькі стомлена сэрца б'ецца.
Я памятаю той дзень, але мутна:
"Тата з вайны не вернецца".

Словы гэтыя сталі рэхам,
Что і сёння у грудзях гучыць.
Я лічу гэта поўным крахам,
Што мне не дазваляе жыць.

Цяпер свет для мяне не дыхае,
Ноч, чапляючыся за драты,
Прымушае зрывацца з дахаў
І кідацца пад цягнікі.  

Прымушае хадзіць па краі,
А да раніцы пачынае крыць.
Самых блізкіх не выбіраюць 
І не могуць потым забыць.

Я цяпер не магу прачнуцца,
Мне жахлівыя сняцца сны.
Гэты свет ад мяне адвярнуўся,
Ля парога чужой вясны. 

Жыць без веры зусім не страшна,
Страшна застацца адной без сям'і.
Шчасце тады, калі любіць бацька,
І жыць на свабоднай зямлі.